Als je me volgt op Twitter of mijn blog regelmatig leest zul je weleens iets over een operatie en het herstel daarvan gelezen hebben. In november ben ik geopereerd en door een ontsteking is de wond niet helemaal gesloten. Die moet nu vanzelf dichtgroeien met hulp van de thuiszorg. Er gaat een lang verhaal aan vooraf:

Het probleem

Drie jaar geleden kreeg ik een sinus pilonidalis, ook wel haarnestcyste genoemd. De theorie is dat het ontstaat door een ingegroeide haar. Onderhuids ontstaat er een ontsteking die gangetjes graaft (fistels), die zich een weg naar buiten proberen te banen om de ontsteking eruit te krijgen. Een sinus pilonidalis bevindt zich bijna altijd rondom het stuitje of in de bilspleet, wat een erg lastige plek is om een operatiewond te laten genezen, omdat het een plek is waar vaak rek en druk op komt te staan bij dagelijkse bezigheden.

De eerste operaties (ja, meerdere…)

Toen bij de huisarts bleek dat ik een sinus pilonidalis had, werd ik vrijwel meteen doorverwezen naar de chirurg. Er was op dat moment een onderzoek gaande in het ziekenhuis. Als ik niet mee zou doen, zou ik sowieso de grote/standaard ingreep krijgen. Als ik mee zou doen, was er een kans dat ik de kleine ingreep zou krijgen. Die laatste wilde ik graag dus ik besloot mee te doen. De verschillende ingrepen houden in:

  1. Bij de grote ingreep wordt al het aangedane weefsel weggesneden. Hierbij kan een wond ontstaan van ongeveer 10 centimeter groot, die niet gehecht wordt. Het moet vanzelf van onderuit dichtgroeien door meerdere malen per dag te spoelen met de douche.
  2. Bij de kleine ingreep worden alleen de uitgangen van de gangetjes opengelegd die ingespoten worden met Fenol, een brandende vloeistof.

Ik werd gelukkig ingeloot voor de kleine ingreep. Tijdens de operatie onder plaatselijke verdoving hoorde ik de chirurg steeds zeggen dat het aangedane gebied erg groot was. En dat terwijl er aan de buitenkant maar één klein gaatje te zien was! Dit is het verraderlijke van de aandoening; dat je aan de buitenkant niet kan zien hoe groot het gangenstelsel van binnen is.

Het herstel van de eerste operaties: allesbehalve soepel

Na de eerste operatie had ik extreem veel pijn. Er waren vier gaatjes gemaakt, maar tot mijn grote schrik scheurden die na een paar dagen uit tot twee grote gaten. Waarom dit gebeurd is, is nog steeds niet duidelijk. De chirurg had het in ieder geval nog nooit gezien.

Wel kan ik nu zeggen dat ik slecht voorgelicht ben over wat ik wel en niet mocht. Volgens het ziekenhuis mocht ik alles meteen weer, want dat was juist goed, dus na vijf dagen zat ik alweer op de fiets, ondanks de pijn en de rek die dan op de wond kwam te staan. Er werd me ook niet verteld hoe ik dat spoelen dan precies moest doen en hoe ik de wond moest verbinden: ‘Gewoon de douchekop erop en een maandverbandje er overheen’. Wat natuurlijk veel te summiere informatie is, kan ik zeggen met wat ik nu weet.

Drie jaar in dubio: opereren of niet?

Drie maanden later waren er nog steeds twee behoorlijke gaten en onderging ik nogmaals dezelfde ingreep. De wonden groeiden dicht tot er één gaatje over was. Terug bij het begin, dus eigenlijk. In overleg met de chirurg besloot ik om het zo te laten. Ik zou een grote operatie moeten ondergaan dus zolang ik er geen last van had konden we het laten zitten. Maar de beperkingen die het opleverde begonnen me toch op te breken:

  • Dagelijks spoelen en drogen met gaasjes (die niet vergoed werden).
  • Maandelijks naar het ziekenhuis voor controle.
  • Onverwachtse bloedingen, waardoor ik bang werd om de deur uit te gaan.

Uitkomst: flapoperatie door plastisch chirurg

Ik ben iemand die veel initiatief neemt en zelf op zoek gaat naar oplossingen als mijn artsen dat niet voor me doen. Ik zag het niet zitten om zes maanden met een enorme open wond rond te lopen en dus ging ik op zoek naar andere opties. Ik vond de mogelijkheid om een plastisch chirurg de wond te laten sluiten met een flaptechniek. In Amerika wordt deze operatie steeds meer ingezet. De operatie zelf is zwaarder, maar het herstel gaat sneller. Als het slaagt, mag je na zes weken alles weer. Dit sprak me erg aan. Mijn chirurg vond dit ook de beste optie voor mij en het proces werd in gang gezet.

tekening, sinus pilonidalis, operatie, flap, plastisch chirurg, chirurgie, excisie, herstel

Om jullie even beeld te geven van wat ze dan precies doen heb ik deze prachtige schematische tekeningetjes gemaakt. 😛 Oftewel, het aangedane weefsel wordt in een ruit weggesneden. Vervolgens wordt er een flap gesneden die in het defect gevouwen wordt. De flap die ze bij mij gebruikt hebben heet een Rhomboid flap.

In deel 2 vertel ik over de gevolgen die deze operatie had en geef ik ook tips voor mensen die een sinus pilonidalis hebben. Want ik wil met deze blogs vooral voorlichten en benadrukken dat er erg zorgvuldig te werk moet worden gegaan bij dit probleem.