Deze blog verscheen eerder op Facebook.

Ik wil voor jullie beschrijven hoe een migraineaanval verloopt (één van de vele opties, want het is altijd anders en dit geldt ook alleen voor mijn situatie), zodat misschien wat duidelijker wordt wat er nou precies gebeurt als ik weer eens zeg dat ik migraine heb.

Waarschuwingsfase (enkele uren-dagen)

Ik kom net terug van een wandelingetje als ik aan één stuk door begin te gapen en mijn linker neusgat ineens verstopt raakt. Vast toeval, denk ik nog.

Even later kruipt aan de linkerkant van mijn nek van onder naar boven pijn omhoog. Het voelt niet als normale spierpijn, maar eerder als hoofdpijn die in mijn nek gesitueerd is. Het is 15.00 uur ’s middags en ik heb een rustige dag gehad. Breekt het toch door? Waarom? Ik heb toch goed voor mezelf gezorgd vandaag? Ik smeer mijn nek in met een gel die heel koud wordt en drink een paar glazen water. Misschien kan ik het tij nog keren?

Ik loop na wat er die dag verder nog op mijn programma staat en wat ik eventueel af kan zeggen mocht het zover komen.

De pijn kruipt vanuit mijn nek naar de achterkant van mijn hoofd. Dit is het moment om een keuze te maken. Zal ik een gewone pijnstiller nemen? (Die ik twee keer per week mag, maar niet altijd helpen). Of zal ik voor een triptaan gaan? (Die vrijwel altijd helpt, maar die ik maar één keer per week in mag nemen).

Aangezien het al wat later op de dag is en ik geen belangrijke afspraken meer heb, besluit ik dat ik het maar moet doorstaan. Na een nacht slapen zal het wel weg zijn toch? Houd ik mezelf voor.

Hoofdpijnfase (4-72 uur)

De pijn is inmiddels bij mijn voorhoofd aanbeland. De hele linkerkant van mijn nek en hoofd doet nu pijn en de pijn begint te bonzen op het ritme van mijn hartslag. Ik probeer de tijd door te komen met wat afleiding, voor zover dat gaat.

Om 19.00 uur ’s avonds is het licht van de tv te fel en zelfs standby-lampjes veroorzaken een snijdende pijn. Het geluid van buiten klinkt als een kermis in plaats van zachte achtergrondgeluiden, dus ik doe mijn ramen dicht. Ik ga in bed liggen, nu met een warme pittenzak in mijn nek (dat verlicht soms iets) en hoop dat ik in slaap val.

Om 01.00 uur ’s nachts schrik ik wakker. Elke bons van pijn zorgt ervoor dat ik mijn inademing niet af kan maken. Dat ik daarbij bijna moet huilen maakt het er niet beter op. Ik baan me een weg naar de badkamer en neem alsnog een triptaan in die ik maar net binnen kan houden vanwege de misselijkheid.

Ik laat mezelf terug in bed vallen en kan een uur lang alleen maar hopen dat de pijn zal zakken. De pijn neemt alle ruimte in en voor relativeren is geen plek meer. Er komen vragen voorbij als: waar heb ik dit aan verdiend?! Ik smeek zelfs hardop of de pijn alsjeblieft weg kan gaan.

Herstelfase (enkele uren-dagen)

Dat doet het gelukkig en de wazigheid die ik van de medicatie krijg zorgt ervoor dat ik snel weer in slaap val. De volgende ochtend word ik wakker met een kater waar alcohol niks mee te maken heeft. Ik probeer wat kleine klusjes te doen en vraag me af hoeveel uren (of het liefst dagen) rust me dit keer gegund is.