Een jaar of drie geleden was ik op een congres over vrouwen met autisme, waar Judith Visser (schrijfster), haar verhaal vertelde. Ze had toen nog niet zo lang een diagnose en als ik me niet vergis vertelde ze voor het eerst over haar autisme aan een publiek. Haar verhaal was herkenbaar, beeldend en vooral ontzettend grappig. Bij het vragenrondje vroeg een vrouw uit het publiek: ‘Ga je ook een boek over autisme schrijven?’ Judith antwoordde: ‘Dat weet ik niet hoor, zitten mensen daar wel op te wachten?’ ‘JA!!’ antwoordde de zaal in koor. Niet lang daarna volgde de aankondiging dat er een boek over autisme in de maak was. Ik volgde de updates, want dat boek móest en zou ik lezen.

Zondagskind: een autobiografische roman over opgroeien met autisme

Ik deed dan ook een vreugdedansje toen ik een mailtje ontving van HarperCollins, de uitgeverij van Zondagskind, met de vraag of ik een recensie-exemplaar wilde ontvangen. Uiteraard wilde ik dat! Op de basisschool bestond mijn vrije tijd uit het lezen van boeken, net als bij Jasmijn Vink, de hoofdpersoon in Zondagskind.

We stappen haar leven in op het moment dat Jasmijn naar de basisschool gaat. Ze snapt niet waarom ze daar moet blijven, terwijl haar moeder weggaat, en waarom haar hond Senta niet bij haar mag blijven. De verwarring van Jasmijn over hoe de wereld in elkaar zit is meteen voelbaar.

Las ik op de basisschool zeker vijf boeken per week… nu moest ik wel even slikken toen dat bijna 500 pagina’s tellende boek voor me lag, hoe erg ik ook uitkeek naar het lezen van Zondagskind. Ik lees voornamelijk nog korte stukjes online en de concentratie opbrengen voor zo’n lang verhaal kostte even wat moeite. Maar met Pleuntje (mijn kat) op bed, en door het boeiende verhaal, viel het uiteindelijk mee. 😉

In bed met Pleuntje mijn kat Zondagskind van Judith Visser lezen

De schrijfstijl van Judith Visser is heel soepel, waardoor het boek heel makkelijk wegleest; je hoeft zinnen nooit twee keer te lezen om te weten wat er staat en je voelt wat Jasmijn voelt, omdat heel puur is opgeschreven wat er op dat moment allemaal door het hoofd van Jasmijn heen gaat. In dit interview met de schrijfster kun je daarover meer lezen.

Proloog met disclaimer

Zondagskind begint met een proloog. Jasmijn krijgt rijles en haar rijleraar oppert om eens een psychologisch onderzoek te laten doen naar aanleiding van haar heftige reactie op het verkeer. Dat was voor mij meteen het meest herkenbare stuk van het boek. Rijlessen waren voor mij ook een belangrijke clue in mijn zoektocht naar wat er met me aan de hand was.

De proloog eindigt met een soort disclaimer: ‘Alle mensen zijn uniek, ook mensen met autisme. Zo zijn er genoeg Aspies die zich wél in het verkeer kunnen handhaven. (…) Maar dit is mijn verhaal. Het verhaal van Jasmijn Vink, geboren in Rotterdam op een winterse zondag in 1978.’

In tijden van veel gesteggel over de stereotypering van autisme vind ik dit een hele slimme toevoeging. Veel aspecten in het verhaal zijn herkenbaar voor mij, maar sommige dingen ook niet. Ik zou bijvoorbeeld nooit weglopen van school. Maar je wordt meegenomen in de gedachtegangen van Jasmijn en snapt helemaal waarom dat voor haar de meest logische oplossing is op dat moment in haar leven en hoe haar autisme daar een rol in speelt, ook al weet zijzelf en haar omgeving op dat moment nog niet dat ze autisme heeft. Met de disclaimer in gedachten is dit boek heel geschikt om de wereld eens door de ogen van iemand met autisme te bekijken. In een film of serie zie je alleen het gedrag van het personage met autisme, maar in een boek krijg je er ook de gedachten bij en die zijn in dit boek heel levendig beschreven.

Alsof opgroeien nog niet lastig genoeg is…

Zo volgen we Jasmijn van haar vierde tot haar twintigste bij allerlei situaties waar opgroeiende kinderen mee te maken krijgen, maar die voor Jasmijn allemaal net wat lastiger zijn. De overgang van de basisschool naar de middelbare school, een (niet genoeg) veranderend puberlichaam, en haar eerste vriendje. Maar ook de overprikkeling en de migraineaanvallen die Jasmijn daarvan krijgt, de bijzondere interesses die ze verborgen probeert te houden voor haar klasgenoten, en de momenten waarop ze iets zou moeten zeggen, maar dat niet kan. Je voelt als lezer de onmacht, maar ook het respect voor hoe Jasmijn zich staande probeert te houden in een wereld die haar niet begrijpt, behalve ‘dat ze nou eenmaal zo is’.

Het verhaal stopt nog voordat Jasmijn een verklaring (haar autismediagnose) krijgt voor hoe ze is. Ik zie ruimte voor een vervolg. 😉

Winactie!

Ik mag een exemplaar van Zondagskind weggeven aan één van mijn lezers! Ben je enthousiast geworden van mijn recensie en wil je Zondagskind ook graag lezen? Je kunt op twee manieren meedoen:

  • Laat een reactie achter op Facebook
  • Als je geen Facebook hebt kun je ook een reactie achterlaten onder deze blog (laat daarbij een geldig e-mailadres achter, want als je wint benader ik je via het e-mailadres dat je invult)

Je kunt reageren tot woensdag 18 april 2018 00.00 uur. De winnaar wordt bepaald door middel van loting. Op vrijdag 20 april wordt de winnaar bekendgemaakt via Facebook (alleen voornaam wordt genoemd) en krijgt diegene een persoonlijk berichtje of mailtje met de vraag om een adres waar de prijs naartoe gestuurd kan worden.

Kun je niet wachten tot 20 april, dan kun je het boek hier ook alvast kopen.