Header bij blog over autisme en depressie

Hoe mijn autisme invloed had op mijn depressie en andersom

Vandaag is het Blue Monday, wat de meest deprimerende dag van het jaar schijnt te zijn. Voor veel instanties aanleiding om aandacht te vragen voor depressieve gevoelens. Ik wil daar ook graag mijn steentje aan bijdragen, dus ik vertel jullie het verhaal van mijn depressies en hoe mijn autisme daar invloed op had. In navolging van de Steuntje in de rug-kaarten heb ik een digitaal kaartje gemaakt, die je kunt sturen aan iemand die zich somber of eenzaam voelt. Onderaan dit artikel kun je die downloaden.

Eerste depressie

De eerste keer dat ik depressief was, wist ik nog niet dat ik autisme had. Ik zat op de middelbare school en dacht dat het normale gedachten waren voor een puber. Mijn depressies gaan bijna altijd samen met sociale angsten. Op school was ik ineens bang om de beurt te krijgen, terwijl ik daarvoor altijd met mijn vinger in de lucht zat als ik het antwoord wist. Ik dacht dat ik niks waard was en dat ik het niet verdiende dat mensen aardig tegen me waren. Nu weet ik dat gedachten zijn die bij een depressie horen.

Diagnose autisme

Bij veel vrouwen komt hun autisme aan het licht door comorbide klachten. Zo ook bij mij. Ik werd behandeld voor mijn sociale angsten, maar het was duidelijk dat er ook iets meespeelde dat niet met therapie weg zou gaan. De standaard therapie voor die angsten, had ook geen effect. Ik werd verwezen naar een autismeteam en na een diagnosetraject werd de stoornis van Asperger vastgesteld. Daar kreeg ik, na maanden cognitieve gedragstherapie, die wederom niet aansloeg, van mijn arts een anti-depressivum voorgeschreven. Na eenzaam, eenzaamheid, depressie, somber, somberheid, donker, gedachteneen week of zes kon ik helderder denken, was ik minder angstig en wenste ik mezelf goede dingen toe in plaats van dat ik mezelf naar beneden haalde. Ik kon beginnen aan het opbouwen van zelfvertrouwen en het uitbreiden van activiteiten die ik weer durfde. Het ging goed! Ik accepteerde mezelf met mijn autisme.

Tweede depressie

Door een toename van migraine en het ontwikkelen van bijwerkingen van de medicijnen die ik slikte, moest er iets veranderen. Ik bouwde het anti-depressivum af, omdat ik onhoudbare maagklachten had en ik wilde weten of het door dat middel kwam. Ondertussen begon ik met Topamax, een anti-epilepticum dat ook preventief tegen migraine zou kunnen helpen. Bijwerking: depressieve klachten en stemmingswisselingen.

Ik had continu het gevoel dat ik moest huilen. Nou was er ook net een vriendin overleden en waren er andere omstandigheden die veel onrust veroorzaakten, dus mijn neuroloog zag het niet als bijwerking van de medicijnen. Toen mijn arts echter een opname voorstelde, wist ik dat er een dieptepunt bereikt was. Ze belde de apotheek om te vragen wat de snelst mogelijke manier was om de Topamax af te bouwen en om het anti-depressivum weer op te bouwen.

Hoe mijn autisme invloed had op mijn depressie

  • Ik vind het heel moeilijk om te bedenken dat een bepaald gevoel ook weer overgaat. Als ik me dus somber voel, denk ik dat ik me voor eeuwig zo zal voelen en dat maakt een depressie heel uitzichtloos.
  • Gevoelens vind ik sowieso heel ingewikkeld. Zeker als er geen reden is voor een gevoel. Iemand gaat dood>ik ben verdrietig. Die is makkelijk. Maar, ik voel me somber en waarom weet ik niet (waarschijnlijk omdat de stofjes in je hersenen even niet goed samenwerken) is lastig.
  • Op het moment dat ik stopte met de anti-depressiva had ik weinig vrienden. Ik stopte meer uit wanhoop; niet met een bewust doordacht plan. Ik voelde me al eenzaam en dat heeft denk ik bijgedragen aan het ontstaan van de depressie. Ik heb het namelijk heel erg nodig om kwalitatief goede contacten te hebben in mijn leven, maar door mijn autisme lukt het niet altijd die te hebben. Op het moment dat ik depressief was, werd ik ook weer bang om contact aan te gaan, waardoor ik verder in een isolement terechtkwam. Ik kwam een artikel tegen over hoe het hebben van autisme een groter risico geeft op eenzaamheid.
  • Ik was net afgestudeerd en moest opnieuw mijn plek zien te vinden in de maatschappij. Hoe ging ik mezelf handhaven in de werkende wereld? Ik merk dat ik het op zulke overgangsmomenten vaak lastig krijg, wat voor veel mensen met autisme geldt. Mijn eerste depressie vond plaats toen ik van middelbare school naar universiteit ging, de tweede van universiteit naar werk.
  • De start van een depressie hangt bij mij ook samen met de hoeveelheid verwachtingen die ik voel vanuit mijn omgeving. Doordat ik mijn autisme goed kan compenseren komt er een punt dat mensen denken dat het autisme bij mij wel meevalt en dat de verwachtingen hoger worden. Dat is het punt dat ik niet meer kan voldoen aan de verwachtingen en me waardeloos ga voelen.

Hoe mijn depressie invloed had op mijn autisme

  • Als ik depressief ben, lijk ik ineens tien keer autistischer. Als er iets verandert ben ik compleet van slag en kom ik de rest van de dag niet meer bij.
  • Ik ben heel snel overprikkeld (omdat de gevoelens en dus interne prikkels zo ingewikkeld zijn), waardoor ik last krijg van selectief mutisme en ik dus op sommige momenten niet meer kan praten. Prikkels worden vaak zo onverdraaglijk dat ik uit een situatie moet stappen, waardoor ik teleurgesteld ben dat me wéér iets niet gelukt is. Dat draagt eraan bij dat ik in een negatieve cirkel blijf.
  • Als ik depressief ben vind ik het gewoon stom dat ik autisme heb en wil ik dat liever niet meer hebben. Wat een totaal nutteloze gedachte is, waar ik me dan ook van bewust ben, waardoor ik me opgesloten voel in een situatie waar ik niet uit kan komen.
  • Ik vind het heel lastig om mijn gevoelens te verwoorden, maar zeker als ik zelf niet weet waarom ik me zo voel, is dat nog lastiger. Dat maakt dat ik me heel eenzaam voel, omdat ik het idee heb dat niemand me kan helpen.

Antidepressiva?

Tistje beschrijft in zijn artikel over depressie en autisme een depressie als het verlies van terug op te kunnen staan uit een sombere stemming. Een proces van steeds verder wegzakken. Het slikken van een antidepressivum is tot nu toe het enige geweest dat het proces bij mij weer heeft kunnen omdraaien. Ik weet nog dat mijn begeleiding het er niet mee eens was dat ik weer zou gaan beginnen: ‘Je kunt het best zelf’. Wat mij alleen maar nog machtelozer deed voelen, want: hoe dan? Was ik zwak als ik weer zou beginnen met de medicijnen? Tistje geeft in zijn artikel overigens ook tips voor hoe je door middel van levensstijl van een depressie af kunt komen. Mijn tweede depressie was anders dan de eerste: ik bleef sporten, werken en ik kreeg therapie, maar het mocht niet baten.

Ik ben blij dat ik toen toch de kracht heb kunnen vinden om voor mezelf te kiezen, ondanks dat mijn begeleiding het er niet mee eens was. Ik begon er weer met het antidepressivum op aanraden van mijn arts, die als alternatief alleen nog een opname zag, en ik kon weer gaan opbouwen naar het punt waar ik nu ben. Nog elke dag durf ik weer nieuwe dingen en krijg ik meer vertrouwen in mezelf.

Kaartje sturen aan iemand die zich somber voelt

Wat ik me vooral herinner van mijn depressieve periodes, is dat ik me zo ontzettend eenzaam voelde. Dat maakte de situatie er niet beter op. De lichtpuntjes waren de momenten dat iemand spontaan aan me vroeg hoe het met me ging. Ik heb daarom een digitaal kaartje gemaakt dat je kunt sturen aan iemand die zich eenzaam of somber voelt, met uiteraard een foto door mijzelf gemaakt en de tekst: ‘Je bent niet alleen… Want ik ben er voor je’. Je kunt ‘m natuurlijk uitprinten, maar via chat, whatsapp of andere social media sturen is ook een optie.

Als je je e-mailadres invult verschijnt er een link naar de download. Je ontvangt dan voortaan een mail als er een nieuwe blog online staat. Hier kun je je uiteraard ook weer van afmelden.

11 gedachten over “Hoe mijn autisme invloed had op mijn depressie en andersom”

  1. O jeetje… wat herkenbaar.. de gedachtes… de anti depressiva medicatie….. ik sta bij de voordeur al om mezelf te laten testen… mijn dochter heeft pdd-nos en ik herken mezelf… hoe angstig.. gaaf dat jij er een blog van maakt een deelt… dat maakt vast en stuk minder eenzaam.

    Beantwoorden
  2. Inderdaad, maar veel mensen zien dit gewoon niet dat ik ook autismespecstoornis heb. Weet, doe veel voor anderen en heb regelmatig down periodes. Neem al een hele tijd anti-depressiva, maar woensdag heb ik afspraak om mijn anti-depressiva van dosis te verhogen of iets anders. Heb het moeilijk met mezelf. Alleszins veel succes met je blog

    Beantwoorden
    • Hoi Philip, bedankt voor je reactie en je succeswens. Wat naar dat je het zo moeilijk met jezelf hebt. Heb je ook het artikel van Tistje gelezen waar ik naar link in bovenstaande blog? Misschien maakt dat ook nog wat dingen duidelijk voor je. Ik hoop dat mensen in de toekomst wel zien dat je ook autisme hebt en dat je met je afspraak van woensdag verder komt.

      Beantwoorden
  3. Ik kan slecht tegen depressieve mensen.. ik merk dat ik dat niet snap, heb er zelf wonderlijk genoeg geen last van, en wordt er mega gefrustreerd en onrustig van.. waarom doen die iemand zo? Wat kan ik doen om het op te lossen? Inmiddels weet ik dat ik niks kan doen en dat gewoon in het hier en nu iets doen ook al genoeg kan zijn..Maar het blijft lastig.
    Ik ben waarschijnlijk de uitzondering op de regel..Ik overleef de wereld zo dat ik geen tijd heb om depressief te zijn. Ik trek mezelf altijd wel weer op het goede pad.. soms zou ik ze wel wat vaker mogen uiten.. omdat het er wel zit (zeker in de maandelijkse perikelen aanwezig zijn dan VOEL ik alles nog meer)

    Beantwoorden
    • Het kan inderdaad heel machteloos voelen om iemand met een depressie in je omgeving te hebben. Ik denk dat zij zich hetzelfde voelen als jij: waarom doe ik zo en wat kan ik doen om het op te lossen? Het is ontzettend ongrijpbaar en dus zeker voor mensen met autisme iets wat heel onduidelijk is. Ik vind het knap van je dat jij jezelf op het goede pad weet te houden.

      Beantwoorden
  4. Ik kan ook niet zonder de antidepressiva.
    Dat is iets wat ik heb geaccepteerd.
    Ik gebruik het al jaren inmiddels.
    Ik heb het voor de dwang en angst die bij de Asperger
    horen denk ik.

    Beantwoorden
  5. Je deelde laatst dit artikel via Twitter en ik ben blij dat je dat hebt gedaan! Ik kreeg de diagnose depressie op mijn achttiende en de diagnose ASS toen ik vijfentwintig was (nu bijna vier jaar geleden), omdat net als bij jou de therapieën voor angst en depressie steeds maar niet aansloegen. Ik vind het lastig om een patroon te vinden in de wisselwerking tussen mijn depressie en ASS, maar jouw blog heeft me wel goed op weg geholpen. Ik herken heel veel en dat helpt me te achterhalen waar ik op kan letten. Dus heel erg bedankt voor het delen!

    Beantwoorden

Plaats een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Skip to content