Header bij blog over autistische burnout. Burnout is uitgelegd met Scrabble-letters.

Een autistische burn-out: wat is het, hoe herken je het en wat doe je eraan?

Mieke van Stigt is socioloog en pedagoog en schrijft over diverse onderwerpen met maatschappelijke relevantie. Zo schreef zij Alles over Pesten (Uitgeverij Boom, 2014) en is zij vaste columniste voor de site www.socialevraagstukken.nl.

Door autistische volwassenen werd in blogs en op de sociale media de afgelopen jaren veel gepraat over iets wat zij zelf een ‘autistische burn-out’ noemen: een totale staat van uitputting, angst en verlies van vaardigheden. Alleen ontstaat deze vorm van burn-out niet zozeer vanuit de werksfeer; veel autistische mensen ervaren op enig moment (tot heel vaak) dat ze totaal uitgeput raken van hun pogingen om normaal, of zo normaal mogelijk, te functioneren.

Bij artsen en hulpverleners is wel bekend dat autisme vaak gepaard gaat met co-morbiditeit (bijkomende problemen) zoals depressie, angst en chronische vermoeidheid. Toch ontbreekt vaak de kennis over de samenhang tussen deze klachten en hun gemeenschappelijke ondergrond. De meeste kennis over autisme is immers gebaseerd op de DSM5 (het huidige standaardwerk van de psychiatrie), die autisme nog steeds beschrijft in termen van problemen in sociale communicatie en herhalend gedrag. Daarbij gaan de aandacht en het onderzoek meestal over autisme bij kinderen.

Autistische volwassenen beschrijven in hun autobiografische boeken en op blogs en sociale media hoe autisme werkt vanuit de ervaring zelf, als neurologische conditie en een andere manier van informatieverwerking. Een recent onderzoek slaat een eerste brug tussen deze autistische ervaring en de wetenschap en geeft belangrijke nieuwe inzichten en aanknopingspunten voor verder onderzoek, hulpverlening en mogelijke preventie.

Mijn eigen ervaringen met burn-out en autisme

Toen ik in 2014 bij de huisarts kwam met beginnende depressieve klachten en moeheid, had ik nog geen idee van wat me te wachten stond. Sterker nog, ik wist zelfs nog niet van mijn autisme. Ik had al wel decennia van onbegrepen klachten, bezoeken aan psychologen en terugkerende vermoeidheid achter me. En ik had een boek geschreven, over het pesten in mijn jeugd en over pesten in het algemeen. Uiteraard wilde ik graag dat het boek bij een breed publiek bekend zou worden, dus ik gaf lezingen en workshops, deed interviews en optredens voor radio en televisie. Vaak werd ik `s morgens gebeld of ik die middag of avond op televisie of radio kon zijn, of ik misschien ook midden in de nacht wilde aanschuiven in de studio voor een radioprogramma. Dat laatste heb ik niet gedaan, maar al te vaak sprong ik in de auto, of stonden er mensen met camera’s of opnameapparatuur voor mijn deur. Of ik stond ergens in het land voor een zaal vol mensen een lezing te houden. Dat ik daarbij ver over mijn eigen grenzen ging, had ik nauwelijks in de gaten.

Wat ik deed, hard werken om mijn werk te promoten en er van te kunnen bestaan, deden anderen immers ook? Ik had immers de geestelijke capaciteiten en de vastberadenheid om mij een plek te veroveren in deze wereld die bij mijn ambities paste? Anderen konden dit toch ook? Maar ik liep vast. De huisarts verwees me naar een eerstelijns psycholoog, met wie ik goede gesprekken had. Toch zag ook zij dat het eerder slechter dan beter ging.

Ik werd steeds vermoeider en angstiger. Zag het leven helemaal niet meer zitten. Ik had niet echt de wens om eruit te stappen, maar maakte me grote zorgen of ik het wel zou volhouden. Want blijven leven leek steeds minder een optie. Misschien moest ik toch maar aan de antidepressiva. Ik ging terug naar de huisarts en dacht dat ik daar gewoon even langs zou gaan voor een recept. Maar de arts vroeg dóór, over mijn angsten en mijn fantasieën over doodgaan. Zij vond dat het helemaal niet goed met mij ging en belde de crisisdienst. Op dat moment viel ik in stukken uit elkaar. Zo voelde dat tenminste. Ineens kon ik helemaal niets meer, besefte ik dat ik totaal op was. Terwijl ik eigenlijk nog een workshop zou geven, nog plannen had. Ik moest alles schrappen en kon alleen nog maar huilen. Zelfs een wandelingetje in de straat was te veel voor me. Ik durfde sowieso niet meer alleen de deur uit. Ik had het gevoel alsof ik alle levensenergie had opgebruikt.

Depressie en burn-out

Wat is een depressie? Volgens cliëntenorganisatie Psychosenet hebben mensen met depressiegevoeligheid in een depressieve episode last van gevoelens van somberheid, minder energie en interesse en zichzelf waardeloos voelen. Jaarlijks heeft ongeveer 5% van de mensen symptomen die wij ‘depressie’ zouden noemen.

Wat is een burn-out? Volgens cliëntenorganisatie Mind ben je bij een burn-out opgebrand, voel je je zowel lichamelijk als geestelijk totaal uitgeput. Dit is het gevolg van langdurige stressklachten waar te weinig aandacht is besteed. Volgens cijfers van TNO en het Centraal Bureau voor de Statistiek hebben 1 miljoen mensen in Nederland klachten van burn-out.

Een autistische burn-out

Hoezeer de termen depressie en burn-out ook van toepassing waren, ze dekten de lading van mijn ervaring niet. Waarom stortte ik zo vaak in, waarom liep ik al decennia met onverklaarde vermoeidheid? Waarom kon ik niet gewoon wat anderen wel leken te kunnen, mijn eigen talenten en ambities waarmaken? Wat was er mis met mij? Want dat leek wel de rode draad in mijn leven, dat er echt grondig iets mis was.

Het was bij toeval dat iemand van uit de crisisdienst na een paar maanden tegen mij opmerkte dat hij bij mij wel eens aan autisme dacht. Toen wilde ik echt dieper gaan graven. Ik ging een diagnosetraject in waar inderdaad autisme en AD(H)D uitkwam. En het is pas nu, nu ik dit onderzoek naar autistische burn-out lees, dat de dingen echt op hun plek vallen. Want nog steeds functioneer ik binnen heel beperkte grenzen en mijn wereldje is heel klein geworden. Ik houd geen lezingen meer, kan niet meer naar familiefeesten of concerten. Zelfs maar bij iemand op bezoek gaan is eigenlijk teveel voor me. Een bezoek aan een winkel moet ik meestal bekopen met een shutdown.

Vanuit mijn verhaal en met de kennis uit dit onderzoek zou ik ten eerste willen stellen dat een belangrijk kenmerk van een autistische burn-out is dat de onderliggende conditie autisme is. Lang niet alle autistische volwassenen hebben ook een diagnose. Ik zou dan ook willen adviseren:

  • Aan huisartsen: wees (met name bij vrouwen, bij hen wordt autisme het vaakst gemist) alert bij terugkerende vermoeidheid, burn-out en depressie, kan er sprake zijn van een gemiste diagnose? Deze is voor de buitenwereld vaak slecht zichtbaar, totdat iemand totaal opgebrand is en niet langer kan maskeren.
  • Aan psychiaters en psychologen: een autistische burn-out verschilt op bepaalde punten van een depressie, waardoor deze makkelijk gemist kan worden (meer over autisme, depressie en suïcide lees je hier).
  • Voor suïcidepreventie: weet dat autisme een verhoogde kans op suïcide geeft, houd er daarom rekening mee dat er (dus) mogelijk sprake kan zijn van onderliggend autisme.
  • Voor autisme-hulpverleners: het concept van een autistische burn-out kan je cliënt helpen om de eigen situatie in kaart te brengen en te begrijpen. Het alleen richten op het verhelpen van de verschijnselen is nodig, maar niet genoeg. Juist het perspectief, het grotere plaatje, geeft houvast en richting. Dit onderzoek biedt daarom houvast voor hulpverlener en cliënt.

Ook wil ik opmerken dat het leven voor autisten bijna per definitie enorm stressvol is. Adviezen om meer rust te nemen of minder te maskeren, sluiten meestal niet aan bij de eisen van de omgeving, het onbegrip, de afwijzing of de simpele noodzaak om rond te kunnen komen. Maskeren en camoufleren zijn overlevingsmechanismen waarvoor de autist een hoge prijs betaalt. Wél maskeren betekent roofbouw, niet maskeren betekent afwijzing en conflict. Een burn-out is niet altijd te vermijden. De samenleving is niet ingericht voor autisten en het stigma en onbegrip zijn nog altijd groot. Een overvraagde en overspannen autist is de laatste die daaraan iets kan veranderen.

(De tekst gaat verder onder het plaatje)

Het onderzoek naar de autistische burn-out

Een groep onderzoekers (Dora M. Raymaker et al., 2020) van het Academic Autism Spectrum Partnership in Research and Education in de Verenigde Staten ging onlangs aan de slag om autistische burn-out te kunnen definiëren en afbakenen en te zoeken naar oorzaken en mogelijkheden om te herstellen of te voorkomen dat de burn-out optreedt . Door middel van interviews, bronnen en analyse vonden ze een aantal patronen die aanknopingspunten vormen voor verder onderzoek, maar al wel een duidelijke erkenning en afbakening geven van de autistische burnout. Ze beschreven dit in een artikel met de veelzeggende titel: “Having All of Your Internal Resources Exhausted Beyond Measure and Being Left with No Clean-Up Crew”: Defining Autistic Burnout, vrij vertaald: volslagen uitgeput zijn en zonder opruimploeg zitten, wat is een autistische burn-out?

De onderzoekers konden bevestigen dat een autistische burn-out verwijst naar specifieke kenmerken die verschillen van een reguliere (werkgerelateerde) burn-out en een klinische depressie. Daarnaast verkregen ze enig inzicht dát en hoe mensen kunnen opklimmen uit een autistische burn-out. Hun onderzoek geeft aanknopingspunten voor hulpverlening, maar ook aanwijzingen dat therapie die het maskeren van autisme aanmoedigt, juist schadelijk is.

Definitie

Volgens de onderzoekers is een autistische burn-out te definiëren als een syndroom dat ontstaat vanuit chronische levensstress en een fundamentele disbalans tussen verwachtingen en mogelijkheden, bij een gebrek aan voldoende ondersteuning. Het wordt gekenmerkt door totale en langdurige (meestal langer dan 3 maanden) uitputting, functieverlies en verminderd vermogen om met prikkels om te gaan.

Kernelementen

De drie kernelementen van een autistische burn-out zijn uitputting, functieverlies en een verminderde tolerantie voor prikkels. Deze kernelementen zijn fundamenteel verbonden met autisme zelf.

  • Uitputting ontstaat wanneer mensen onvoldoende kunnen bijkomen van activiteiten, die voor neurotypische (niet-autistische) mensen niet of nauwelijks vermoeiend zijn. Het leven zelf is al overweldigend, laat staan het hebben van een baan of het onderhouden van sociale contacten, zei een van de deelnemende autisten in het onderzoek. In de omgeving is daar vaak weinig begrip voor. 
  • Mensen met een autistische burn-out ervaren een breed en diepgaand verlies aan vaardigheden, variërend van geheugenverlies, het uitvoeren van taken, kunnen werken, de meest basale levensvaardigheden, emotieregulatie, zelfstandig kunnen functioneren of moeite met spreken. Dit verlies is zo ingrijpend dat sommige vaardigheden nooit terug lijken te komen tot op het niveau van vóór de burn-out.
  • Het derde element is een verminderde tolerantie voor prikkels, het niet meer kunnen uitschakelen van overprikkelende informatie. Dit leidt tot toenemende meltdowns (helemaal uit je plaat gaan) en shutdowns (totaal in jezelf keren) als reactie op overprikkeling en overbelasting. Dingen waar je eerder van genoot, zoals het vieren van kerst of een trouwerij, maar ook gewone sociale aangelegenheden of boodschappen doen, worden nu pijnlijk en ondraaglijk. Alle prikkels komen harder binnen, denk hierbij aan licht, geluid, geur en textuur van bijvoorbeeld kleding of voedsel.

Oorzaken/aanleiding

De meest genoemde oorzaak van een autistische burn-out is het camoufleren en maskeren van autisme, de noodzaak om je autisme of uitingen ervan voor de omgeving te verbergen. De schade hiervan bouwt zich op als verstoppende bloedvaten die tot een hartinfarct leiden, aldus de onderzoekers. Daarbij zijn de verwachtingen van de omgeving vaak veel te hoog, in combinatie met het onbegrip voor de behoeften en ervaring van mensen met autisme. Vaak is er een ‘life-event’ die bovenop dit alles zorgt voor de bekende druppel: een verhuizing, het overlijden van een dierbare, of zoiets elementairs maar toch ingrijpends als volwassen worden. Door autisten worden deze life-events omschreven als gebeurtenissen die een buitensporige hoeveelheid energie vereisen om te kunnen bolwerken.

Daarnaast zijn er de obstakels die voorkomen dat de autist de hoognodige ondersteuning krijgt. Allereerst worden hun behoeften en ervaringen door mensen in de omgeving vaak gebagatelliseerd, ontkend of weggewuifd als aanstellerij. Het stellen van grenzen of het bewaken ervan wordt dan heel lastig en de toegang tot hulp of zelfs een diagnose is dan heel moeilijk te krijgen. Het omslagpunt naar de burn-out is vaak het gevolg van verwachtingen die niet aansluiten bij de mogelijkheden, zeker bij gebrek aan juiste ondersteuning. Dit maakt dat autisten op een gegeven moment totaal opgebrand raken.

Gevolgen

De impact van een autistische burn-out is enorm. Het vermogen tot functioneren en de kwaliteit van leven zijn ernstig aangetast, maar er is vaak weinig begrip vanuit de omgeving. Dat leidt vaak tot gevoelens van depressie en falen, maar er is een belangrijk verschil met een gangbare depressie. Een deelnemer zei:

“Ik wilde nooit echt doodgaan, maar ik wilde mezelf bevrijden uit de situatie. De enige manier waarop ik dat kon was echter door dood te gaan.”

(Uitspraak van een deelnemer aan het genoemde onderzoek)

Andere kenmerken van depressie, zoals verlies van het vermogen om vreugde te ervaren en slaapproblemen, waren ook minder vaak aanwezig. Om die reden wordt gesteld dat een autistische burn-out een aparte aandoening is. Ook functieverlies (ten onrechte regressie genoemd) vindt eerder plaats in relatie tot de burn-out dan dat het een op zichzelf staand probleem is.

Aanbevelingen en adviezen uit het onderzoek

De onderzoekers pleiten voor meer onderzoek naar camoufleren en maskeren en hun relatie met suïcidaliteit. Volwassenen met autisme hebben vaker dan andere volwassenen ideaties (gedachten) over zelfmoord en lopen een groter risico op het plegen van suïcide. Mensen die werken in de preventie van suïcide moeten daarom meer rekening houden met de mogelijkheid van een (autistische) burn-out. Maskeren wordt gezien als de belangrijkste oorzaak voor een autistische burn-out. Therapie die het maskeren aanmoedigt is daarom juist potentieel gevaarlijk.

Mogelijke oplossingen voor autistische burn-out liggen op verschillende terreinen:

  • Begrip en ondersteuning vanuit de omgeving: je omringen met mensen die je steunen in plaats van veroordelen, het opbouwen van een ondersteunend netwerk.
  • Het erkennen van het eigen autisme en de behoeften die daarbij horen:  het nemen van pauze, het opzoeken van rust in de natuur of jezelf juist terugtrekken. Het leren herkennen wanneer je maskeert en dat zo veel mogelijk loslaten en het leren kennen van de positieve of sterke kanten van je autisme.
  • Formele ondersteuning: het regelen van aanpassingen en ondersteuning op het werk en in de privésfeer en het zoeken van praktische en psychische hulp.
  • Het verminderen van de (taak)belasting: verminderde werkdruk, jezelf toestaan om minder sociale verplichtingen aan te gaan.
  • Voor jezelf opkomen: het stellen van grenzen, op tijd hulp vragen, zorg dragen voor je mentale en fysieke gezondheid.
  • Zelfkennis als autist: het vroegtijdig leren onderkennen vansignalen van een dreigende burn-out, het krijgen van een diagnose en het erkennen van de eigen gevoelens, of zoals een deelnemer aan het onderzoek het verwoordde:

“Ik leer weer om naar mijn eigen lichaam te luisteren, na al die jaren waarin mij is geleerd om mijn gevoelens te wantrouwen en weg te drukken.”

(Uitspraak van een deelnemer aan het genoemde onderzoek)

Dit onderzoek is het eerste in zijn soort en beperkt van opzet. Deze beperkingen worden onderkend, er is nog veel aanvullend onderzoek nodig, maar vanuit de basis biedt het zeer veel aanknopingspunten. Voor mij is het een geschenk, eindelijk te begrijpen wat mij de afgelopen jaren zo enorm op mezelf en een heel klein wereldje heeft teruggeworpen. Ik herken de uitspraak niet écht dood te willen maar geen andere optie meer te zien. Ik kreeg gelukkig de juiste diagnose en ontving en krijg gelukkig nog steeds veel kundige hulp om te leren (blijven) leven met mijn autisme, want dat wil ik, maar kan ik (nog) niet alleen. Daarin heb ik meer geluk gehad dan andere autisten, die het zonder hulp of zelfs zonder diagnose moeten stellen. Onderzoeken als deze zijn daarom essentieel en mogelijk zelfs levensreddend, voor mij en voor vele anderen. Er is niet alleen meer onderzoek, maar vooral ook meer begrip en meer hulp nodig.

15 gedachten over “Een autistische burn-out: wat is het, hoe herken je het en wat doe je eraan?”

  1. Inmiddels ben ik 55 jaar en heb 10 jaar geleden de diagnose Asperger gekregen. Mijn collega’s zijn erg tevreden met mij als collega, ook op sociaal vlak. Ik werk als IT Architect bij de Rijksoverheid, dus veel praten en overleggen. Wat ze niet weten is dat ik elke dag 2× zo hard moet werken om gewenst gedrag te laten zien. Soms ben ik zo moe en uitgeput. Dagelijks doe ik mijn best dat te verbergen. Dus een heel herkenbaar verhaal.

    Beantwoorden
    • Ik denk dat dat op het einde van het artikel duidelijk weergegeven wordt: erkennen/aanvaarden van iemands gebreken en er rekening mee houden.
      De persoon zelf moet zijn gebreken erkennen en gestimuleerd worden om zichzelf te zijn en op zijn/haar gevoelens te letten en grenzen te herkennen. Maar daarvoor is een veilige omgeving die begrip toont in plaats van eisen te stellen heel belangrijk, een omgeving / personen die iemand stimuleren om zich zelf te zijn en zich zelf te tonen zonder hem/haar onder druk te zetten.
      Eerlijk en open zijn en kunnen zijn over wat je wel of niet kunt zonder daarvoor door je omgeving afgestraft te worden, dat is de sleutel om hier uit te geraken. Verwachtingen kunnen dikwijls een groot probleem zijn. Enerzijds onrealistische verwachtingen van de omgeving en anderzijds verwachtingen van de persoon zelf voor mogelijke negatieve gevolgen en reacties. Maar verwachtingen bijsturen die gedurende jaren opgebouwd zijn op basis van emoties kan heel veel tijd en geduld vragen.

      Beantwoorden
  2. Chips…….heel herkenbaar dit.
    Ben nu in een fase waar ik pas besef waarin ik me bevind.
    Het gevoel hebben klaar te zijn met het maskeren, maar daardoor veel “fundamenten” van je leven ineen zien storten.
    Langzaam maar zeker de stekker uit dingen trekken terwijl je de intelligentie wel hebt, maar het gewoon weg niet meer aankan

    Beantwoorden
  3. Mijn hele leven al anders en veel moeilijkheden met ” leven” en doen alsof.
    Nu 57 jaar, zou ik autisme spectrum aandoening hebben.
    Zo moe altijd , zoveel meegemaakt ook.
    Dit artikel helpt me echt.
    Ik ben al jaren altijd moe en heb veel pijn door aandoening hEDS ( ehlers danlos syndroom/ bindweefselaandoening)
    Uwv erkend de vermoeidheid en pijn niet want die kan ik niet aantonen.
    Ben maar 2% afgekeurd voor functies die ik nog zou kunnen 40 uur.(en 100% voor mijn oude werk in de schoonmaak.)
    Werkte graag alleen .
    Ik wil zo graag rust.

    Beantwoorden
    • Hoi Diana,
      Ik herken mezelf erg in jouw reactie. Moeite met leven en doen alsof, veel meegemaakt, ernstige vermoeidheid, EDS!, onbegrip bij UWV (ik kon echt niet meer werken maar heb uiteindelijk maar een piepkleine WAO-uitkering gekregen). Uiteindelijk heb ik op mijn 57e de diagnose ASS gekregen (bij De Autismespecialist in Bilthoven). Pas na de diagnose ben ik heel langzaam mezelf aan het worden, maar word daardoor juist ook steeds meer geconfronteerd met het feit dat ik niet ‘pas’ in deze wereld, wat ook weer depressieve gevoelens met zich mee brengt, door o.a. het wegvallen van ‘vriendschappen’.
      Ik vond de overeenkomsten zo frappant dat ik het je even wilde laten weten. Je bent niet alleen ❤️.
      Liefs en sterkte, Mai

      Beantwoorden
  4. Wat een herkenning.
    Ik omschrijf het al jaren op deze manier: het dagelijks leven kost mij zoveel moeite, dat ik daar niet ook nog bij kan werken.
    De terugkerende depressies, de dood die een ‘oplossing’ lijkt, de vermoeidheid……..
    Goed dat daar aandacht voor komt.

    Beantwoorden
  5. Auw….

    Wat een herkenbaar stuk.
    Ik heb in 2014 een autistisch burn-out gehad. Ik kon gewoon echt niet meer functioneren. Heb meerdere pogingen gedaan omdat de buitenwereld het niet wilde begrijpen.
    Op het moment van schrijven kan ik zeggen dat ik mezelf begin te accepteren wie en hoe ik ben. En dat heeft heel lang geduurd.

    Met de juiste hulp en lieve mensen om me heen gaat het steeds beter.

    Beantwoorden
  6. Tranen over mijn wangen bij het lezen van dit artikel. Ik heb ruim drie jaar terug een autistische burnout gehad. Had wel hulpverlening, maar toen ik een suicidepoging deed werd ik daar weggestuurd omdat dat buiten hun expertise lag. Moest toen langs een psychiater die oordeelde dat dit niet past bij autisme en dat het waarschijnlijk was dat ik een persoonlijkheidsstoornis zou hebben; hij dacht aan borderline. Vanaf daar een achtbaan ingegaan van ‘hulp’ voor mijn niet-bestaande persoonlijkheidsstoornis (borderline werd direct uitgesloten, en kreeg uiteindelijk de diagnose obsessief-compulsieve persoonlijkheidsstoornis. En laat die nou net een zéér grote overlap qua symptomen hebben met autisme…).
    Dit artikel is zo herkenbaar en het is mij gewoon zo duidelijk dat dít is wat er aan de hand was. En het is zo verkeerd geïnterpreteerd door degenen die me hadden moeten helpen.

    Beantwoorden
    • Herkenbaar ja, dat het zo verkeerd geïnterpreteerd kan worden, ook al heb je al de diagnose autisme. Dat kan heel erg schadelijk zijn; dat je bovenop al volledig uitgeput zijn, ook nog eens hulp krijgt die averechts kan werken.

      Beantwoorden
  7. Drie jaar geleden uitgevallen met een burn-out welke werk gerelateerd zou zijn. Ik zat heel diep met paniekaanvallen, geheugen als zeef (ik kon op de simpelste woorden niet meer opkomen) en totaal geen rode draad in mijn verhalen. Of ik dement aan het worden was. Van 1e lijns naar coaching naar haptotherapie en toen wederom bij de huisarts gesmeekt voor een onderzoek. Voor het eerst in mijn leven onderzocht en diagnose borderline gekregen. Iets waar ik mij maar deels in kon vinden en therapie hiervoor sloeg dan ook niet of nauwelijks aan. Therapeut vertaalde mijn gedachten totaal verkeerd en gelukkig naar 3/4 jaar werd ik opnieuw onderzocht. Wachtlijst, onderzocht voor Autisme en ADHD en bleek beide te hebben, weer op de wachtlijst en nu net sinds 3 a 4 maanden behandeling voor autisme. ADHD zat vol daarom eerst ASS.

    Ik heb het altijd goed kunnen camoufleren. Mijn diepe depressies en bijkomend verdriet zag niemand, zelfs mijn partner niet. Wat heb ik de wereld gehaat omdat zij mij onrecht aan deden. Ik voelde niet begrepen, alleen en of de wereld tegen me was. Op zich zou ik goed met me autisme en ADHD om kunnen gaan, waar het niet dat ik niet overleef op de werkvloer. Voor een werkgever lijk ik eigenwijs, niet kneedbaar of zelf ingenomen, terwijl ik dat totaal niet ben. Ik kan niet veel met emoties en ben absoluut niet het sociale type. Laat mij mijn werk doen en beoordeel me alleen daarop. Helaas is werken een sociale aangelegenheid geworden en daarom zie ik nooit mijn contract verlengd. Deze cyclus van steeds weer opnieuw werk moeten zoeken, veroorzaakt naast veel stress ook dat je eigen waarde en vertrouwen behoorlijk laag is. Tijdens een sollicitatiegesprek zeggen dat je autisme hebt, kan je beter laten. Hiervoor is geen begrip. UWV onderkent het probleem ook niet, dus op dit gebied sta je er totaal alleen voor. Laat ik overigens zeggen dat ik heel graag mijn kennis en kunde wil inzetten voor een leuke baan, maar voor een werkgever wegen mijn dikke plussen niet op tegen de minpunten wat autisme met zich meebrengt. Iedereen met autisme heel veel sterke. Ik leef met jullie mee.

    Beantwoorden
  8. Na een jaar ziektewet en behandelingen voor burn out en depressie, raak ik nog elke dag zwaar overprikkeld.
    Diagnose voor ASS kunnen ze mij niet geven omdat ze niet na kunnen vragen hoe ik als kind was.

    Nu lees ik dit artikel en vallen voor mij alle puzzelstukjes op zijn plek, ook stukjes van 30 jaar terug van dingen die ik nooit heb begrepen waarom ik zo was.
    Ik hoop dat ik met deze kennis verder kan komen naar een oplossing om uit de neerwaartse spiraal te komen.

    Bedankt voor dit geweldige artikel en veel succes allemaal.

    Beantwoorden
    • Hoi Manfred,
      Ik heb enkele jaren geleden mijn ASS diagnose gekregen, ondanks het feit dat bij niemand navraag kon worden gedaan over hoe ik als kind was. Dat kan dus wel. Dit was bij de Autismespecialist in Bilthoven (deautismespecialist.nl). Ik heb het onderzoek ervaren als intensief maar ook als een warm bad, omdat ik eindelijk het gevoel kreeg volledig serieus te worden genomen. Misschien heb je hier iets aan.

      Beantwoorden
  9. Vertaling van ‘What is autistic burnout?’:

    SIGNALEN
    • Gebrek aan motivatie (moeite om te geven om doelen wanneer het dagelijks leven overweldigend is)
    • Verlies van executieve functie vaardigheden (beslissen, organiseren, etc.)
    • Moeite met voor zichzelf zorgen
    • Overbelasting of meltdown gemakkelijker te bereiken
    • Verlies van spraak, selectief stilzwijgen
    • Lethargie (loomheid), uitputting
    • Ziekte, spijsverteringsproblemen
    • Onvermogen om masker en sociale vaardigheden te behouden
    • In het algemeen ‘meer autistisch’ of stereotypisch lijken
    • Kan een periode van hoge energie hebben voor instorten

    OORZAKEN
    • Zich als neurotypisch voordoen / autistische kenmerken onderdrukken
    • ‘Te veel’ doen, te veel stress
    • Ouder worden: meer tijd om te rusten nodig hebben, minder energie hebben
    • Veranderingen, goed of slecht (relaties, banen, woonsituatie, eigendommen, omgeving, routines…)
    • Slaaptekort, slechte voeding, uitdroging
    • Ziekte
    • Zintuigelijke of emotionele overlading

    STRATEGIEËN
    • Tijd
    • Pauzes plannen, energiemanagement
    • Verlof
    • Stimulerend, zintuigelijk dieet
    • Beweging
    • Massages
    • Herinneringen en ondersteuning
    • Routines
    • Betere omgeving/baan/etc.
    • Grenzen, ‘nee’ zeggen
    • Het masker/de façade laten vallen
    • Eenzaamheid
    • Absolute stilte
    • Creatieve projecten, passies, speciale interesses
    • Letten op reacties van jouw lichaam

    Beantwoorden

Plaats een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Skip to content