Header bij blog over kinderen krijgen met autisme, op de foto Mandy met haar hondje (chihuahua)

De Misschienmoeder: wel of geen kinderen krijgen als je autistisch bent? Gastblog door Mandy Verleijsdonk


Deze blog is geschreven door Mandy Verleijsdonk. Op haar blog Alles op een rijtje… schrijft ze over haar leven met autisme. Op www.autisme-bij-vrouwen.nl heeft ze bronnen van informatie over en door vrouwen met autisme verzameld.

De datingapp Bumble vraagt: ‘Kinderen?’ Je kan kiezen uit de volgende antwoorden:

‘Wil ik ooit’,

‘Wil ik niet’,

‘Ja en wil er meer’ of

‘Ja en hoef er niet meer’.

Maar ik klik op ‘Overslaan’, want mijn ‘misschien’ staat er niet tussen.

Een kind willen is een hele-grote-mensen-beslissing, die nooit alleen maar positieve of negatieve gevolgen heeft. Toch hoor je vaak een ferme ‘ja’ of ‘nee’ op de vraag of je kinderen wil. Gaat er voor velen niet een lange periode van ‘ik weet het niet’ aan vooraf? Bij mij wel.

Twijfeltwijfel: kan ik het aan om een kind op te voeden?

Nou ben ik sowieso een eeuwige twijfelaar, maar mijn autisme speelt ook een belangrijke rol bij de beslissing. Het is niet dat ik geen kinderen kan opvoeden omdat ik autistisch ben, maar het kan het wel degelijk moeilijker maken. Zonder autisme schijnt opvoeden al ingewikkeld te zijn, dus ik twijfel.

Toen ik zelf nog een kind was, moederde ik wat af. Over mijn poppen, mijn broer en zusje, mijn ouders en mijn vriendinnetjes. ‘Eet je bord leeg.’ Mijn zusje kon niet ontkomen aan mijn kusjes.  Niemand ontkwam aan mijn liefde die zich vooral in opdrachten uitte. Later zou ik zelf vier kinderen krijgen.

Mandy met haar moeder en zusje.
Mandy met haar buurjongetje.

Maar hoe ouder ik werd, hoe meer zorgen er waren om mij en hoe meer zorg ik nodig had. Ik was angstig, depressief en dwangmatig, zonder duidelijke reden. Het leven was mij te ingewikkeld en ik zou dat leven een ander nooit ‘aandoen’.

Pas op mijn 27e, na herhaaldelijk vastlopen en niet mee kunnen komen met leeftijdgenoten, kreeg ik een verklaring: ik had autisme. Ik heb autisme. Ik leerde mezelf zien als ‘anders’ en niet als enkel ziek. Ik werkte aan bijkomende problemen en accepteerde steeds meer wat niet de veranderen was. Zo’n acceptatieproces geeft rust, want het stopt de voortdurende strijd om mezelf te willen verbeteren. Ik ging ook inzien wat me siert en wat ik wel goed kan.

Vaardigheden die ik mis

Anderzijds besef ik dat er vaardigheden zijn die ik gewoon niet in me heb van nature. Vaardigheden die ik deels kan aanleren, maar die me waarschijnlijk nooit natuurlijk zullen afgaan, waardoor het veel energie kost om ze in te zetten. Daar zitten ook dingen bij die ik nodig heb als moeder.

Zoals stressbestendig en flexibel zijn, om kunnen gaan met veranderingen en met onverwachte situaties. Ik ben iemand die zich moet voorbereiden en die niet snel schakelt en handelt. Ik hecht veel waarde aan mijn regels, structuur en routines. Wat als mijn kind om vijf uur honger heeft, maar mijn hoofd wil pas om zes uur eten?

Ik zal bovendien overzicht moeten hebben over de zorgtaken en de andere taken in mijn leven. En dat valt niet mee voor een detaildenker met een altijd vol hoofd. Om prioriteiten te kunnen stellen, moet ik alles vaak eerst uitgebreid uitpluizen op papier.

Bovendien maken kinderen rommel en lawaai en ik ben overgevoelig voor prikkels, heb er simpelweg geen filter voor. Maar een noise cancelling koptelefoon zou wel erg storend zijn voor de communicatie. En ik heb met een kind geen tijd om voortdurend te ordenen en op te ruimen. Ik zal veel los moeten laten, wat niet meevalt voor een perfectionist. Op een kind zit ook geen pauzeknop en mezelf terug kunnen trekken is voor mij noodzaak om overbelasting en depressie te voorkomen.

En wat te denken van het steeds moeten aanvoelen van mijn kind? Helemaal als het nog niet kan praten. Hoe kom ik in actie en wat is die actie? De praktijk leer ik niet uit theorieboeken. Mijn leven zou zo anders zijn. Zou ik nog kunnen werken? Zou ik nog kunnen schrijven? Een boek lezen? Mijn nagels lakken? Een dutje doen als mijn hoofd op is? Kunnen eten wat ik zelf wil? Ik zou anders zijn, met een extra rol. Mijn focus zal niet meer alleen op mezelf liggen.

Wat als ik ergens tegenaan loop in de opvoeding?

Als ik een gezond kind krijg, zou mijn leven al op zijn kop staan. Maar wat als er iets niet goed is? Of wat als er iets in mijn situatie verandert? Mijn partner kan wegvallen (die ik nu nog niet heb overigens) en er kunnen andere grote veranderingen zijn waardoor ik ontregeld kan raken. Wat als ik een postnatale depressie krijg? Wat als ik helemaal niet zwanger raak?

En wat als het kind ook autistisch is? Ik kan het doorgeven met mijn genen. Dan heeft het kind extra zorg nodig en moet ik daar dingen voor regelen. Hoewel het ook fijn kan zijn, omdat we elkaar misschien goed begrijpen. Ik ken het belang van overprikkeling voorkomen, van duidelijkheid en structuur bieden. Hoewel… autisme is een breed spectrum, dus autisme kan zich heel anders uiten. Het is niet te voorspellen hoe mijn kind zal zijn.

Er zijn genoeg boeken over opvoeding, die ik uit interesse en met een hyperfocus allemaal zou willen lezen. Maar daaruit selecteren wat bij mij past en het in de praktijk brengen is een ander verhaal. Een kind opvoeden is geen situatie die ik kan oefenen. Het gebeurt wel of niet en dat is dan de situatie waar ik mee moet leven. Ik kan een lijst maken met alle voor- en nadelen, maar het blijft een moeilijke beslissing die je niet alleen met je ratio kan nemen.

Waar een wil is, is een weg

Het is een beslissing die ik samen zou maken met een partner, want een stabiele relatie is essentieel voor mij. No way dat ik alleen een kind opvoed. Bij die beslissing komen gevoelens en emoties kijken: onzekerheid, liefde, angst, blijheid, frustratie en vertrouwen. Ik heb net zo goed gevoelens en wensen als iemand zonder autisme, maar ben wel kwetsbaar. Ik heb begeleiding, slik antidepressiva en heb een Wajong-uitkering.

Dus als nu iemand vraagt of ik kinderen wil, zeg ik dat ik het nog niet weet, dat ik dol ben op kinderen, een zorginstinct heb, veel liefde heb om te geven en wijsheid heb om door te geven. Maar dat ik ook autistisch ben, wat maakt dat ik het leven ingewikkeld vind. Het dagelijks leven is nu soms al topsport.

Toen ik mijn chihuahua net had, vond ik het zo moeilijk dat ik op het punt stond haar weg te doen. Met hulp van de omgeving, kon ik de grote verandering en compleet nieuwe situatie toch aan. Gelukkig maar, want nu is Josje het beste in mijn leven. Ik voel veel liefde voor haar. Ze brengt rust en humor. Ze houdt me een spiegel voor waar ik veel van leer en heeft een prima leven. Voor haar ben ik goed genoeg.

Ondersteuning nodig hebben staat niet gelijk aan falen

Zijn dat niet de dingen waar het in het leven om gaat? Vallen en opstaan? Liefde geven en krijgen? Toch is een kind ‘willen’ voor mij niet genoeg reden om een kind te nemen, als ik het niet genoeg kan geven. Als de belangrijke basisvoorwaarden er zijn, kom ik met de juiste intentie en goede zelfreflectie al een eind in de opvoeding.

Met die gedachte denk ik voorzichtig dat het me lukt om een kind op te voeden. Met het besef dat er ondersteuning is als dat nodig is. Met het besef dat ik het niet perfect hoef te doen, maar dat ik het goed genoeg zal doen en dat ook bij mij een moederinstinct aanwezig is. Dat ik en mijn partner genoeg te bieden hebben. Dat er humor is om moeilijke dingen draaglijk te maken.

Als ik inschat dat een kind meer ‘leven’ brengt, en me niet terugbrengt naar de situatie van ‘overleven’ waar ik in zat voor mijn autismediagnose, wil ik een kind (of twee, geen vier!). Op dit moment is het nog steeds een grote misschien. Ik ben 33, dus mag nog even twijfelen. Die twijfel spreek ik uit omdat alles bespreekbaar moet zijn. We hoeven niet altijd gelijk een duidelijke ‘ja’ of ‘nee’ uit te spreken.

Beste Bumble, voegen jullie het antwoord ‘dat weet ik nog niet’ toe aan de opties?

12 gedachten over “De Misschienmoeder: wel of geen kinderen krijgen als je autistisch bent? Gastblog door Mandy Verleijsdonk”

  1. Ik heb (in mijn eentje) kinderen gekregen voordat ik wist dat ik autistisch ben.
    Mijn kinderen (allebei autistisch) vinden het een groot voordeel dat hun moeder ook autistisch is, want ik begreep ze veel beter dan wie dan ook.
    Maar, ik zie ook hoe moeilijk ze het hebben in onze maatschappij, dat ze niet kunnen voldoen aan de verwachtingen, dat ze nauwelijks contacten hebben.
    Als ik nu voor de keus zou staan zou ik wrsch toch weer voor kinderen kiezen, maar ik twijfel ook of ik daar goed aan heb gedaan.

    Beantwoorden
  2. Zelf heb ik bewust geen kinderen, want wat ik mee maak, en heb meegemaakt gun ik geen van mijn kinderen.

    Omdat ik ze nu dus niet heb, kan ik ze ook niet missen. Ze bestaan dus niet. Zo sta ik erin, maar besef mij maar al te goed, dat deze kwestie een hele belangrijke persoonlijke keuze is. En wie ben ik om te oordelen over de keuze van een ander. Ik wens iedereen die met deze kwestie veel sterkte !!! Ik hoop dat jullie wanneer jullie een weloverwogen keuze maken, hier proberen volledig achter te staan. Want dat lijkt mij de meest ”gezonde” manier om met een keuze te leven.

    Beantwoorden
    • Goed dat je je hier bewust van bent.

      ‘Omdat ik ze nu dus niet heb, kan ik ze ook niet missen.’ Dat begrijp ik niet helemaal. Ik denk dat gemis er ook kan zijn als je iets niet hebt, juist als je iets niet hebt wat je wel wenst. Als je het niet wenst, dan mis je het ook niet.

      En het kan ook nog zo zijn dat de wens er is, maar dat het toch verstandiger is om niet toe te geven aan de wens. dan moet je een soort afscheid nemen, ook een vorm van rouw.

      Beantwoorden
  3. Wat een strijd en wat heb je dat eerlijk en op een begrijpelijke manier opgeschreven. Ik vind het heel logisch dat je een stabiele relatie als ‘voorwaarde’ stelt en dan wilt kijken wat wel en niet mogelijk is.

    Beantwoorden
  4. Alle gedachten zie je hier opschrijft over kinderen zijn erg herkenbaar. Zoals je waarschijnlijk weet heb ik twee kinderen en heb ze gekregen voordat ik mijn diagnose autisme had. Maar die gedachten over de verantwoordelijkheid en in mijn geval bang zijn voor het continue zorgen maken of alles wel goed was en wat er allemaal wel niet kon gebeuren met een kind had ik toen ook. Misschien hebben anderen dit ook, maar ik wist wel dat mijn overdenken erg ver ging.
    Maar toen ik mijn man leerde kennen en wij een aantal jaren verder waren, was het verlangen naar samen een kindje krijgen sterker dan al die beren op de weg.
    Ik kan je wel vertellen dat het moederschap voor mij op het moment van de zwangerschap, maar vooral na de geboorte, ontzettend sterk aanwezig was en het aanvoelen van mijn (nog niet pratende) kind als vanzelf ging. Het kan dus ook zo verlopen, ondanks of misschien wel dankzij mijn autisme.
    Je weet nooit van te voren hoe kinderen hebben en opvoeden gaat zijn. Aan de hand van andermans kinderen kun je dat namelijk niet bepalen. Eigen kinderen hebben kan, in mijn ogen, zo’n sterke band geven. Dat kun je met niets anders vergelijken en dus ook nooit weten van te voren.

    Beantwoorden
    • Wat mooi, dankjewel voor het delen.
      Als mijn verlangen naar kinderen sterk genoeg is, kunnen de beren misschien wel worden verslaan.

      Beantwoorden
  5. Hi mandy

    Wij kennen mekaar een beetje ?

    Ik schreef in vrij Nederland dat ik bij eerdere diagnose misschien niet aan kinderen was begonnen. Iig geen 3 ?

    Als ik die zin lees, denk ik, dit mogen mijn kids niet lezen?

    Ook al weten ze van mijn autisme, een kind interpreteert nee als nee

    Ik ben dankbaar voor mijn moederschap, gelukkig ook, soms overprikkeld maar ik denk dat ik dat zonder kinderen ook was geweest.

    Misschien is eerlijk en neem jouw tijd!

    Maar geef jezelf die kans als je die behoefte voelt

    Je zult een bijzondere moeder zijn, eentje die zich bewust is, van haar valkuilen , nog voor! De oefening? Hoe mooi is dat!😇

    Ik Kijk uit naar jouw volgende blog

    Met lieve groet
    roos moesbergen

    Beantwoorden
    • Hey Roos!

      Leuk dat je reageert.

      Praten over het moederschap en keuzes daarin is soms nog een beetje taboe, zeker als kinderen het mogelijk lezen. Maar het is ook gewoon heel eerlijk en reëel om te weten dat het moederschap niet 100% goed/makkelijk/leuk is. Zolang het niet gaat over afwijzing van de bestaande kinderen., is het denk prima om er open over te zijn.

      Uiteindelijk gaat het zoals het gaat. Wel of geen kinderen. Mijn toekomst zal nog uitwijzen wat het bij mij wordt.

      Liefs,
      Mandy

      Beantwoorden

Plaats een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Skip to content